Hoofdstuk 11 - Een vlaag gemenerikjes

13-04-2020

Op een dag zijn alle bewoners van de Heuvel weer bij elkaar op de plek waar kortgeleden nog het feest plaatsvond. Maar dit keer is niet iedereen vrolijk, wordt er geen muziek gemaakt en klinkt er geen gelach. Ook gaan er geen lekkere hapjes en drankjes rond. In plaats daarvan staan de dieren een beetje in elkaar gedoken in groepjes bij elkaar. Ze kijken ze met geschrokken ogen en gefronste wenkbrauwen om zich heen en praten zachtjes met elkaar. Het zachte gonzende geroezemoes klinkt tot ver over het meer. Er hangt een gespannen sfeer. Wat is er toch aan de hand? Pom, Sem en Rana zijn ook naar het meer gekomen. Ze zijn aan de waterkant gaan zitten en kijken verbaasd om zich heen. Atje de ijsvogel had deze ochtend vliegend over de Heuvel iedereen gewekt. Hij had geroepen dat er bij het meer een bijeenkomst zou worden gehouden. Buddy zou een belangrijke boodschap hebben voor alle dieren. Iedereen moest er echt bij aanwezig zijn. De drie vrienden hadden geen idee wat dit voor boodschap zou kunnen zijn. Ze hadden Buddy al een paar dagen niet gezien, maar hadden hier niets achter gezocht. Het kwam wel eens vaker voor dat hij er een tijdje alleen tussenuit trok om ver weg aan de rand van het bos planten en bloemen te gaan zoeken die alleen daar groeiden. Hiervan maakte Buddy drankjes, poeders en papjes voor zieke of gewonde dieren op de Heuvel. Heel veel dieren waren al opgeknapt van de medicijnen van Buddy en iedereen wist hem dan ook in geval van nood te vinden. Maar nu begrepen de vrienden dat er iets anders aan de hand moest zijn. De onheilspellende klank in Atje's stem daarstraks gaf aan dat er iets niet in orde was. "Ik heb gehoord dat moeder Olifant erg ziek is.", fluisterde Babs het konijntje in het oor van Pom. Zij was aan komen huppelen zo snel als haar kleine zachte pootjes haar dragen konden. Ze had zich tussen de dierenmenigte door een weg naar de rand van het meer gebaand en was toen een beetje buiten adem naast Pom gaan zitten. "Mevrouw Olifant ziek?", fluisterde Pom geschrokken terug, "maar wat heeft ze dan?". "Dat weet ik niet precies", antwoordde Babs, "maar de luiken van het huis zijn al een paar dagen dicht en er komen geen heerlijk etensgeuren meer uit de keuken". Dat laatste was inderdaad ongewoon, omdat mevrouw Olifant altijd wel iets lekkers aan het koken of bakken was. "Toen ik hoorde dat ze ziek was ben ik een bosje bloemen gaan brengen" ging Babs fluisterend verder, "maar toen ik bij huize Olifant aankwam hing er een brief aan de deur waarop stond: geen toegang, in quarantaine. Ik heb geen idee wat dat betekent ......". Pom dacht diep na, maar ook hij wist het niet. Bah, het is allemaal maar erg spannend, vindt hij. Hij voelt dat zijn hartje sneller is gaan kloppen en ook hoort hij een zachte suis in zijn oren. Dat betekent dat hij een beetje bang is. Waar blijft Buddy nou? Hij zal wel raad weten hoopt Pom. Dan voelt hij de arm van zijn vriend Rana om zich heen en daarvan wordt hij weer wat rustiger. Dan horen de dieren geplons en zien ze Buddy naar het podium van waterlelie bladeren in het midden van het meer zwemmen. Iedereen wacht in stilte af tot Buddy op het podium is geklommen. Daar begint hij de dieren toe te spreken. Zoals hij daar staat ziet Buddy er moe uit. Zijn schouders hangen een beetje naar beneden. Met droevige ogen vertelt hij dat mevrouw Olifant een week geleden is overvallen door een vlaag gemenerikjes. Buddy zegt dat hij ze zo is gaan noemen omdat ze mevrouw Olifant erg ziek hebben gemaakt. Al een week ligt ze op bed met hoge koorts. Ook heeft ze een zere keel en moet ze erg hoesten. Hij was dit soort gemenerikjes nog nooit eerder tegengekomen. Al snel ontdekte hij dat door te hoesten de vlaag gemenerikjes verder kan reizen naar anderen. Want ook de kleine Naya en haar buurvrouw mevrouw Das, die beiden mevrouw Olifant toen ze ziek werd hebben verzorgd, voelen zich nu ook erg beroerd. Ze liggen op dit moment alle drie in huize Olifant op bed. Buddy heeft besloten om het huis dicht te houden. De drie zieken liggen dus in quarantaine, zoals dat heet. Ze mogen geen contact hebben met anderen, om meer zieken te voorkomen. "Zo hoop ik de vlaag gemenerikjes even te kunnen tegenhouden, totdat ik een drankje heb gevonden om ze te bestrijden", vervolgt Buddy met een zucht. "Sorry jongens, tot nu toe is dat nog niet gelukt, maar ik doe mijn uiterste best", gaat hij met neergeslagen ogen verder. "Jullie kunnen helpen door in de tussentijd uit de buurt van huize Olifant te blijven. Mocht je merken dat je je niet goed voelt, koorts krijgt en ook gaat hoesten, kruip dan in bed en probeer zoveel mogelijk uit de buurt van andere dieren te blijven." zegt hij tenslotte. Daarna springt hij weer in het water en zwemt met een vaartje terug richting het bos. Als hij uit het zicht verdwenen is keren alle dieren in stilte terug naar huis. Iedereen is erg geschrokken. Ook Pom, Sem en Rana zijn er even stil van. Maar dan zegt Pom: "Vrienden, kom mee naar mijn huis, ik heb een idee!".