Hoofdstuk 12 - Zorgen voor elkaar

17-04-2020

 "Dit kan zo niet!", zegt Pom als ze bij hem thuis zijn aangekomen en ze alle drie in zijn kleine gezellige huiskamertje op stoeltjes zijn neergeploft. Hij en zijn vrienden Sem en Rana zijn nog steeds een beetje beduusd van het nieuws over de gemenerikjes waarover Buddy bij het meer had verteld. En nadat Pom voor iedereen een glaasje bramenlimonade heeft ingeschonken vraagt hij: "Hebben jullie gezien hoe moe Buddy eruit zag? Hij is groot en sterk, maar het verslaan van die gemenerikjes lukt hem toch echt niet in z'n eentje hoor. We moeten hem helpen!". Rana gaat rechtop zitten, knikt met zijn hoofd en knippert een keer langzaam met zijn ogen, waarmee hij wil laten zien dat hij het met Pom eens is. Maar Sem zegt: "Pom, die gemenerikjes zijn heel erg gevaarlijk. Je hebt toch gehoord wat Buddy zei? We moeten proberen er met z'n allen voor te zorgen dat ze worden gestopt, totdat er een medicijn is gevonden. En dat kan maar op één manier: uit de buurt blijven." Pom staat op en begint heen en weer te lopen. Al zijn kleine pootjes gaan razendsnel onder hem door en zijn bril zakt scheef als hij ineens roept: "Ik weet het, ik weet hoe we kunnen helpen!" Hij blijft opgewonden heen en weer lopen in zijn kleine woonkamertje en vertelt zijn vrienden wat hij heeft bedacht. Als de gemenerikjes niemand meer te grazen kunnen nemen gaan ze er vanzelf vandoor, geeft hij aan. We moeten onszelf dus zoveel mogelijk van die kleine maar gevaarlijke loedertjes afschermen. Dat doen we het beste door in ons eigen huis te blijven. Daar moeten we ervoor zorgen dat we zo gezond mogelijk blijven. Dit betekent dat we gezond moeten eten, veel moeten rusten en lief moeten zijn voor onze familieleden. Ook mogen we natuurlijk niet vergeten om het in huis gezellig te maken en te houden. Plezier maken is echt niet verboden en lachen houdt ons ook gezond. Verder, meent Pom, is het belangrijk dat alle dieren onderling contact kunnen blijven houden, zonder dat de vlaag gemenerikjes de gelegenheid krijgt verder te trekken. Contact op afstand dus, waarbij iedereen op de hoogte kan worden gehouden van het laatste nieuws en elkaar kan helpen als dat nodig is. Tenslotte moet Buddy ons elke dag zonder gevaar het laatste nieuws over de vlaag gemenerikjes kunnen laten weten. Sem en Rana zijn rechtop gaan zitten en in hun ogen zijn weer lichtjes verschenen. Ja, natuurlijk! Ze kunnen wel iets doen, ze kunnen helpen. Pom heeft helemaal gelijk. En gezamenlijk gaan ze vol goede moed aan de slag.

Onder leiding van Sem, die natuurlijk heel goed in bomen kan klimmen, wordt er een uitgebreid kokosnoten telefoon netwerk aangelegd tussen alle huizen. Door middel van halve kokosnoten, die met elkaar zijn verbonden door touwen, kunnen de dieren met elkaar praten zonder hun huizen uit te hoeven. 


Buddy krijgt een prachtige grote megafoon, door Rana en Pom knap gemaakt werd van hout uit het bos. Elke ochtend kan Buddy hiermee vanaf het podium midden op het meer de dieren het laatste nieuws over de vervelende vlaag laten weten. Voor de zieke en oudere dieren wordt een boodschappendienst in het leven geroepen, met aan het hoofd mevrouw Das, die gelukkig snel beter geworden was en die door de gemenerikjes niet voor een tweede keer ziek gemaakt kon worden. Er werd eten verzameld voor de dieren die dat zelf niet konden of voor wie het te gevaarlijk was om naar buiten te gaan en dit werd voor de deuren van hun huisjes neergezet. Zo konden ze, totdat de kust weer veilig zou zijn, lekker thuis blijven. Atje en Victor vleermuis, die nu 's nachts sliep in plaats van overdag, bezorgden samen vanuit de lucht alle kaarten, brieven en bloemen die de dieren elkaar stuurden. En ook olifantje Naya knapte gelukkig snel weer op en begon 's avonds vanaf het balkon van huize Olifant prachtige fluitconcerten te geven, die tot ver in de omtrek te horen waren. En zo zorgden de bewoners van de Heuvel allemaal goed voor elkaar en wachten ze samen op het moment dat Buddy hun het goede nieuws kon vertellen dat zijn medicijn klaar was.